خوشحالی کوش؟

دو شبه به برکت این قرصه میتونم بخوابم. از این خواب عمیقا که آدم دیگه هیچ صدایی نمی شنوه. این واسه منی که خواب نداشتم خیلیه. به نظرم کسایی که بلدن خوب بخوابن باید شبانه روز هی خوشحال باشن چون خوابیدن بزرگ ترین لذت دنیاس و پدیده ی معرکه ای می باشه! فقط خوابه که از این دنیای نکبت جدات میکنه.

شدیدا نسبت به آینده هراس دارم و این به این معنی نیست که نسبت به حال اوکی باشم، میخوام بگم نسبت به آینده ناامید و داغونم، نسبت به الانمم که دارم بالا میارم. گذشته هم که هیچی. دیروز یکی ازم پرسید همین الان چی خوشحالم میکنه؟ من کلی فک کردم و دقیقا هیچی نداشتم که بگم. هنوزم فکرم درگیرشه و همچنان به هیچ نتیجه ای نرسیدم.

دارم فک می کنم کاش منم مث داداشه بودم. یه وقتایی بهش حسودیم میشه. هر لحظه ای هر کاری که دلش میخواد انجام میده، هرچند شاید از نظر من داره تو لجن زندگی میکنه ولی هنوز خودشو دوست داره. به حرف دلش احترام میذاره و این کلی ارزش داره. داداشه آزاده. منم دوس دارم از قفسی که واسه خودم درست کردم رها شم ولی ای آقا، رها شدن واسه امثال من نیستش!